نماز مسافر

مسأله ٢٨٧- انسان بايد در سفر، نمازهاى چهار ركعتى را شكسته، يعنى دو ركعت، بجا آورد؛ به شرط آن‌كه مسافرتش از هشت فرسخ كمتر نباشد. [هشت فرسخ شرعى در حدود ٤٣ كيلومتر است‌].
مسأله ٢٨٨- اگر مسافر از جايى كه نمازش تمام است؛ مثل وطن، حدّاقل چهار فرسخ مى‌رود، و چهار فرسخ برمى‌گردد، نمازش در اين سفر هم شكسته است.
مسأله ٢٨٩- كسى كه به مسافرت مى‌رود، زمانى بايد نمازش را شكسته بخواند كه حدّاقل به مقدارى دور شود كه اذان آنجا را نشنود، يا اين‌كه اهل آنجا او را نبينند و نشانه آن اين است كه او اهل آنجا را نبيند و چنانچه قبل از آن كه به اين مقدار دور شود، بخواهد نماز بخواند، بايد تمام بخواند.
مسأله ٢٩٠- اگر به جايى مى‌رود كه دو راه دارد، يك راه آن كمتر از هشت فرسخ و راه ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد، اگر از راهى كه هشت فرسخ است برود، بايد نماز را شكسته