عاريه‌

مقدّمه
عاريه آن است كه انسان مال خود را به ديگرى بدهد كه از آن استفاده كند و در عوض، چيزى هم از او نگيرد؛ مثل آن كه دوچرخه خود را به كسى مى‌دهد تا منزل برود و برگردد، يا كتابى را به رفيق خود براى مطالعه بدهد.
مسأله ٤١٩- كسى كه چيزى را عاريه داده، هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس بگيرد و كسى هم كه عاريه كرده، هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس بدهد.
مسأله ٤٢٠- اگر مالى را كه عاريه كرده از بين برود يا معيوب شود: اگر در نگهدارى از آن كوتاهى، و يا در استفاده آن زياده‌روى نكرده است، ضامن نيست. ولى اگر در نگهدارى آن كوتاهى كرده و يا در استفاده از آن زياده‌روى كرده باشد، بايد خسارت آن را بپردازد.
مسأله ٤٢١- اگر قبلًا شرط كرده باشند كه هرگونه خسارت بر آن مال وارد شود عاريه‌كننده ضامن است، بايد خسارت را در هر حال بپردازد.