بالا ببرد. (كف دستها رو به قبله باشد).
قيام
مسأله ٢٠٢- قيام؛ يعنى ايستادن. نمازگزار بايد تكبيرةالاحرام و قرائت را در حال قيام و آرامش بدن بخواند.
مسأله ٢٠٣- اگر ركوع را فراموش كند و بعد از قرائت به سجده برود و قبل از وارد شدن به سجده يادش بيايد، بايد برخيزد و بايستد سپس به ركوع برود و پس از آن سجده‌ها را بجا آورد (اين همان قيام متّصل به ركوع است).
مسأله ٢٠٤- نمازگزار بايد موقع ايستادن هردو پا را بر زمين بگذارد، ولى لازم نيست سنگينى بدن روى هر دو پا مساوى باشد.
مسأله ٢٠٥- كسى كه به هيچ وجه حتّى با تكيه كردن بر عصا يا ديوار نتواند ايستاده نماز بخواند، بايد نشسته، رو به قبله نماز بخواند، و اگر نشسته هم نتواند، بايد خوابيده بخواند. نخست به طرف راست رو به قبله و اگر نمى‌تواند روى طرف چپ و اگر نمى‌تواند به پشت بخوابد و صورت و سينه رو به آسمان و پاها رو به قبله باشد.
مسأله ٢٠٦- واجب است بعد از ركوع بطور كامل بايستد و سپس به سجده برود و چنانچه اين قيام از روى عمد ترك شود نماز باطل است.