رمى جمرات در گذشته و حال - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١ - ٤٩- مرحوم شهيد اوّل در كتاب «دروس»
(١)
٤٧- امام احمد المرتضى در «شرح الأزهار»
مىگويد:
«لا يشترط بقاء الحصى في المرمى فلو وقعت فيه ثم تدحرجت عنه لم يضر» [١].
«شرط نيست كه سنگريزه در محلّ رمى بماند، هرگاه در آن قرار بگيرد و سپس بغلتد و از آن خارج شود ضررى ندارد».
(٢)
٤٨- محيى الدين نووى نيز در «المجموع»
چنين آورده است:
«قال اصحابنا: و لا يشترط بقاء الحجر في المرمى فلو رماه فوقع فى المرمى ثم تدحرج منه و خرج عنه أجزأه لأنّه وجد الرمى الى المرمى و حصوله فيه» [٢].
«اصحاب ما گفتهاند: شرط نيست سنگريزه در محلّ رمى بماند پس اگر رمى كند و در محلّ رمى بيفتد و سپس بغلتد و از آن خارج شود كفايت مىكند، زيرا رمى در مرمى قرار گرفته است».
(٣)
گروه پنجم: [قائلين به تخيير و كفايت رمى بر محل سنگريزهها]
جمعى از فقهاى متأخرين اشاره به كفايت رمى بر ستون و رمى بر محلّ اجتماع سنگها كردهاند و به تعبير ديگر از كلام آنها تخيير استفاده مىشود كه نتيجه آن كفايت رمى بر محلّ سنگريزهها است از جمله:
(٤)
٤٩- مرحوم شهيد اوّل در كتاب «دروس»
چنين مىفرمايد:
[١]. شرح الأزهار، ج ٢، ص ١٢٢.
[٢]. المجموع، ج ٨، ص ١٧٣.