رمى جمرات در گذشته و حال - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨ - ٤- در كتاب «فقه الرضا»
(١)
٣- مرحوم علّامه حلّى، در كتاب «منتهى»
چنين فرمايد:
«إذا رمى بحصاة فوقع على الأرض ثمّ مرّت على سننها أو اصابت شيئا صلبا كالمحمل و شبهه ثمّ وقعت في المرمى بعد ذلك اجزأه، لأنّ وقوعها في المرمى بفعله و رميه» [١].
«هنگامى كه سنگريزهاى بيندازد و روى زمين بيفتد و سپس بغلتد، يا به چيز محكمى مانند محمل يا شبه آن بخورد، سپس در داخل مرمى بيفتد، كافى است؛ زيرا افتادن در محلّ رمى، با فعل او، و به وسيله او بوده است».
اين تعبير نشان مىدهد كه محلّ رمى در سراشيبى بوده و اگر سنگ نزديك آن مىافتاد، مىغلتيد و در آن محل مىافتاد، كفايت مىكرده است. اين دليل بر آن است كه ستونى به عنوان «مرمى» (محلّ رمى) مطرح نبوده بلكه «مرمى» همان محلّ اجتماع سنگريزهها بوده است.
(٢)
٤- در كتاب «فقه الرضا»
چنين آمده است:
«فإن رميت و وقعت في محمل و انحدرت منه الى الارض أجزأ عنك». و فى ذيله عن بعض النسخ: «و إن أصاب إنسانا ثمّ أو جملا ثمّ وقعت على الارض أجزأه» [٢].
«اگر رمى كردى و سنگ تو در محمل افتاد و از آنجا روى زمين (جمرات) قرار گرفت، كافى است».
[١]. منتهى، ج ٢ ص ٧٣١، چاپ قديم.
[٢]. مستدرك الوسائل، ج ١٠، ابواب رمى جمرة العقبة، باب ٦، ح ١.