رمى جمرات در گذشته و حال - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩ - ٤٤- محقّق ثانى در «جامع المقاصد»
(١)
٤١- ابن فهد حلّى در «محرّر»
مىگويد:
«لو وقعت على شىء ثمّ انحدرت منه الى الجمرة اجزأت ايضا» [١].
«هرگاه سنگريزه بر چيزى بيفتد سپس از آن به سوى جمره سرازير شود، آن هم كافى است».
اين نيز در تمام جمرات است.
(٢)
٤٢- در كتاب «شرائع الاسلام» (از محقق حلّى)
مىخوانيم:
«فالواجب فيه النيّة و العدد ... و اصابة الجمرة بها بما يفعله فلو وقعت على شىء و انحدرت على الجمرة جاز ...» [٢].
«واجب است در رمى نيّت كند و عدد (هفت) نيز شرط است و بايد به وسيله او به جمره اصابت كند و اگر روى چيزى واقع شود و از آن سرازير گردد و به وسيله آن به جمره برسد، كافى است».
(٣)
٤٣- مرحوم شهيد ثانى در «مسالك الافهام»
در باب جمرات مىگويد:
«فلو وقعت على شىء و انحدرت على الجمرة جاز» [٣].
«هرگاه سنگريزه بر چيزى بيفتد و به سوى جمره سرازير شود، كافى است».
(٤)
٤٤- محقّق ثانى در «جامع المقاصد»
نيز همين تعبير را دارد و مىفرمايد:
«لو وقعت على شىء و انحدرت على الجمرة صح و لو تمّمتها حركة غيره لم يجز» [٤].
[١]. سلسلة الينابيع الفقهية، ج ٣٠، ص ٥٢٨.
[٢]. شرائع الاسلام، ج ١، ص ١٩٢.
[٣]. مسالك الأفهام، ج ٢، ص ٢٩٢.
[٤]. جامع المقاصد، ج ٣، ص ٢٣٥.