بايد بى درنگ به اين پرسش ، پاسخ دهيد: من آدم ضعيفى نيستم. ممكن است در برخى موارد، رفتارم نشانگر ضعف و ناشيگرى باشد، ولى دليلى وجود ندارد كه براى هميشه اين چنين باشد . حتّى اگر در گذشته ، در رفتارم ضعف و ناتوانى اى وجود داشته، مى توانم در آينده چنان نباشم. اگر در گذشته ، چندين بار دچار شكست شده ام ، دليل قطعى بودن اين پيش داورى نمى شود. من چرا بايد وجود خود و توانايى هاى ذاتى ام را نفى كنم؟ شكست ، موجب بى آبرويى و بى اعتبارى نيست. خود را در هيچ وضعيتى ، زبون و بيچاره تصوّر نكنيد و دست كم نگيريد ؛ چون اگر چنين روحيه اى پيدا كرديد ، نتيجه آن ، جز نگرانى و اضطراب ، چيز ديگرى نخواهد بود. شما داراى توانايى هاى ذاتى هستيد. اين ، اشتباه بزرگى است كه با كمترين شكست در زندگى، خود را ببازيد. در چنين حالى، اگر بتوانيد بدون واهمه و هيجان ، رفتار خود را مورد بررسى قرار دهيد، قطعا به اين نتيجه خواهيد رسيد كه براى انجام دادن آن كار مشخّص، همه توان خود را به كار نگرفته ايد. بنا بر اين ، شما فردى زبون و بيچاره نيستيد. در اين حال ، آن صورت، شخصيت واقعى و با ارزش خود را باز خواهيد يافت. رفتارى پيش بگيريد كه به تثبيت موقعيت اجتماعى و ارزش انسانى شما كمك كند. خلاصه آن كه خود را دست كم نگيريد و هميشه به توانايى هايتان بينديشيد. در درك خويشتن، راه تعادل پيش گيريد. نه زياد به خود باور داشته باشيد و نه خود را دست كم بگيريد. قضاوت شما درباره خودتان نبايد موردى باشد . رفتارتان را به طور منطقى ارزيابى كنيد. استعدادهاى ذاتى تان را از ياد نبريد. عاقلانه و مثبت عمل كنيد و از منفى بافى بپرهيزيد. به ارزش هاى اجتماعى اهميت بدهيد. بين نظرهاى خود و نظرهاى ديگران در باورها، تفاوت قائل شويد و به روش منطقى قضاوت كنيد. در زندگى تان روشى را