منشور عقايد اماميّه - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٥ - اصل هشتاد و ششم مشيت حكيمانه الهى بر اين تعلق گرفته بود كه پيامبر

١. حديث يوم الدار

پس از گذشت ٣ سال از آغاز بعثت، خداى متعال پيامبر را مأمور ساخت كه دعوت خود را آشكار سازد، و آيه (وَ أَنْذِرْ عَشيرتَكَ الأَقْرَبين)(شعراء/٢١٤) در اين مورد نازل شد. پيامبر سران بنى هاشم را جمع كرد و فرمود: من خير دنيا و آخرت را براى شما آورده ام. خداوند به من امر كرده است كه شما را به آن دعوت كنم. كدام يك از شما مرا در نشر اين آيين يارى مى كند تا برادر و وصى و جانشين من در ميان شما باشد؟ حضرت سه مرتبه اينسخن را تكرار نمود و در هر بار تنها على (عليه السلام) آمادگى خود را اعلانكرد.در اين موقع پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)فرمود: «انّ هذا أخي و وصيىّ و خليفتي فيكم».[١]

٢. حديث منزلت

پيامبرگرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) در موارد مختلف، منزلت و مقام امير مؤمنان را نسبت به خود، همان منزلت و مقام هارون به موسى دانسته و فقط يك مقام از مقامات هارون را (كه نبوت باشد) از على (عليه السلام)سلب كرده و در حديث قريب به تواترفرموده: «يا علي أنت منّي بمنزلة هارون من موسى إلاّ أنّه لا نبيّ بعدي».[٢]

---

[١] مسند احمد، ١/١٥٩; تاريخ طبرى:٢/٤٠٦; تفسير طبرى (جامع البيان)، ١٩/٧٤ـ ٧٥، تفسير سوره شعراء، آيه٢١٤. [٢] صحيح بخارى:٦/٣، طبع ١٣١٤، در باب غزوه تبوك; صحيح مسلم،:٧/١٢٠، در باب فضايل على(عليه السلام) ; سنن ابن ماجه،:١/٥٥، باب فضائل أصحاب النبي; مسند امام احمد، ١/١٧٣، ١٧٥; ١٧٧، ١٧٩، ١٨٢، ١٨٥و ٢٣٠; سيره نبويه، ابن هشام، ٤/١٦٣ (غزوه تبوك).