منشور عقايد اماميّه - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٩ - اصل سىو هفتم علم و آگاهى، قدرت و توانايى، حيات و زندگى، و اراده و اختيار

ب ـ قدرت گسترده

توانايى خدا، بسان علم وى، ازلى بوده و به حكم اينكه عين ذات اوست مانند علم حق، نامحدود است. قرآن بر گستردگى قدرت خداوند تأكيد كرده و مى فرمايد: (وَ كانَ اللّهُ عَلى كُلّ شَيء قَديراً) (احزاب/٢٧) و نيز مى فرمايد: (وَ كانَ اللّهُ عَلى كُلّ شَيء مُقْتَدِراً)(كهف/٤٥).

امام صادق (عليه السلام) مى فرمايد: «الأشياءُ له سواء عِلْماً و قُدرةً و سُلْطاناً و مُلْكاً و إحاطَة» [١]: همه اشيا، از نظر دانش و قدرت و تسلط و مالكيت و احاطه خداوند بر آنها، يكسانند.

ضمناً اگر ايجاد اشياى ممتنع و محال بالذات از قلمرو قدرت و سيطره خداوند بيرون است، به علت نارسايى قدرت حق نيست، بلكه به علت نارسايى ممتنع است كه قابليت تحقق و هستى را ندارد(و به اصطلاح، نقص در قابل است). مولاى متقيان على (عليه السلام) آنگاه كه از او درباره ايجاد ممتنعات سؤال شد چنين فرمود:

«إنَّ اللّه تبارك و تعالى لا ينسب إلى العجز والذي سألتني لا يكون».[٢]

خداوند متعال پيراسته از عجز و ناتوانى است، و آنچه كه از آن سؤال كردى شدنى نيست.

ج ـ حيات

خداى دانا و توانا، قطعاً حىّ و زنده نيز هست، زيرا دو وصف پيشين از ويژگيهاى موجود زنده است، و از همين جا دلايل حيات الهى نيز روشن مى شود. البته صفت حيات در خداوند: بسان ساير صفات ـ از هرگونه نقص