جلوهاى از حكومت علوى - رحمتی، رضا؛ بینش، عبدالحسین - الصفحة ٥٢
خواستههاى آنان را به آن دو گوشزد كرد. «١» آرى طلحه و زبير به حكومت و فرمانروايى به ديده يك طعمه مىنگريستند؛ همان تفكرى كه اميرمؤمنان عليه السلام اشعث بن قيس را از آن برحذر داشت كه مبادا به حكومت به چشم طعمه و لقمه چرب بنگرد، بلكه بايد آن را امانت الهى بداند كه درباره آن در مقابل مقام بالاتر از خود مسؤول است و بايد از ستم بر مردم و استبداد رأى بپرهيزد. «٢» بهانهجويى و پيمانشكنى يك نقل تاريخى بيانگر آن است كه طلحه و زبير در اولين روز بيعت با على عليه السلام به خانه آن حضرت آمدند و خواستار قصاص قاتلان عثمان شدند. حضرتش به آنان گوشزد كرد كه اينك زمان براى چنين كارى مناسب نيست و بايد منتظر فرارسيدن وقت مناسب بود. در همين نشست، طلحه خواستار حكومت بصره و زبير طالب حكومت كوفه شد و حضرت فرمود: باشد تا در اين باره بينديشم. «٣» از اين برخورد طلحه و زبير به خوبى و روشنى مىتوان دريافت كه آنان درواقع خواستار قصاص قاتلان عثمان نبودند و اگر هم بودند بر ايشان در درجه اول اهميت قرار نداشت، بلكه با طرح اين موضوع به طور ضمنى اشاره كردند كه اگر به خواستههايشان پاسخ مثبت داده نشود،