مردم به او رأى دادند، به شرط اين‌كه عادل و باتقوا باشد، امام است «١» و هر كس عليه او شورش كند جنگ، با وى واجب است.
همچنين خوارج عقيده داشتند، اگر رهبر جامعه، روش پسنديده رهبران قبلى را تغيير دهد و از طريق حق منحرف گردد، از خلافت بركنار مى‌شود و اگر سرسختى نشان داد، كشتن او جايز است. «٢» ب- عقيده خوارج درباره خلفا خوارج معتقد بودند خلافت «ابوبكر» و «عمر» درست بوده است.
خلافت «عثمان» را نيز در شش ساله اول خلافت قبول داشتند، اما پس از آن به خاطر حوادثى، حكم به كفر او كردند.
آنان مى‌گفتند: حكومت على عليه السلام تا پيش از پذيرفتن حكميت صحيح بود، اما بعد از پذيرفتن حكميت- نعوذ باللَّه- كافر شده و جنگ با او واجب است. «٣» آنان همچنين معاويه و عمرو بن عاص را به خاطر پيمان حكميت و طلحه و زبير و عايشه را به خاطر ايجاد جنگ جمل كافر مى‌دانستند.
ج- برخورد خوارج با ساير مسلمانان‌ خوارج با مسلمانان برخورد بسيار بدى داشتند. آنان كشتن هر مسلمانى را كه مخالفشان بود، جايز مى‌دانستند و بسيارى از مسلمانان بى‌گناه از