از ميان جمع حاضر تنها يك نفر- كه گويا از ياران معاويه بود- به مخالفت برخاست كه او هم با واكنش شديد مالك اشتر پا به گريز نهاد و سرانجام به دست مردم كشته شد. على عليه السلام كه مظهر عدالت بود، ديه قتل آن مرد را با آن‌كه از مخالفانش بود از بيت‌المال پرداخت (چون قاتل مشخص نبود). «١» گردآورى سپاه‌ اميرمؤمنان عليه السلام براى جنگ با معاويه نيازمند نيروى فراوان و با روحيه بود. از اين رو نامه‌هايى به استان‌هاى گوناگون فرستاد و از كارگزارانش خواست كه در بسيج عمومى عليه معاويه شركت جويند و رزمندگانشان را به جبهه نبرد اعزام كنند.
همچنين حضرت براى آماده ساختن افكار عمومى نياز به مبلّغانى چيره‌دست و باايمان داشت. نزديك‌ترين افراد به امام در اين كار دو فرزند بزرگوار آن حضرت يعنى امام حسن و امام حسين عليهما السلام بودند. آن دو بزرگوار با سخنرانى‌هاى شورانگيزشان مردم را به جنگ با معاويه ترغيب مى‌كردند و فنون و آداب جنگى را به آنان مى‌آموختند. همچنين بر هماهنگى و اتحاد مردم تأكيد مى‌ورزيدند.
متأسفانه افراد ظاهر مسلمان اما سست عنصر در ميان مردم كم نبودند و اين بزرگ‌ترين گرفتارى على عليه السلام بود. نه ايشان مى‌توانست آنان را طرد كند و نه آنها حاضر بودند كه خالصانه در ركاب آن حضرت نبرد كنند.
جلوه‌اى از حكومت علوى ٨٥ اعزام نماينده از سوى امام عليه السلام ص : ٨٤