نيز از اين موفقيت امام حسن عليه السلام خوشحال شد و از وى تشكر كرد. «١» بصره در محاصره‌ سپاه بزرگ و نيرومند اميرمؤمنان عليه السلام، متشكل از جنگجويان مدينه و كوفه به سرعت به سوى بصره تاخت و در نزديكى شهر اردو زد.
اميرمؤمنان عليه السلام به نماز ايستاد و پس از آن گونه بر خاك نهاد و به پيشگاه ربوبى اشك ريخت. آن‌گاه دست‌ها را به آسمان بلند كرد و گفت: ...
پروردگارا! اين گروه سرپيچى كرده، بر من ستم روا داشتند و بيعت مرا شكستند. خداوندا! تو خود خون مسلمانان را حفظ فرما. «٢» يكى از ناظران كه در آن روز شكوه سپاه امام عليه السلام را در نزديكى بصره ديده بود، درباره نظم، صلابت و آرايش سپاه چنين گفته است: در اين هنگام هزار سوار را كه همگى غرق در سلاح بودند و پيشاپيش آنان «ابوايوب انصارى» بر اسب نيرومندى حركت مى‌كرد، ديدم نيروهاى ديگر نيز در دسته‌هاى هزار نفرى با تجهيزات كامل به فرماندهى صحابه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم ... پشت سرشان در حركت بودند. يكى از اين دسته‌ها تحت فرماندهى اميرمؤمنان عليه السلام بود كه پيشاپيش جنگجويان حركت مى‌كرد و در دو سوى آن حضرت، امام حسن و امام حسين عليهما السلام قرار داشتند. در پيش روى آن حضرت فرزند ديگرش محمد بن حنفيه پرچم را به دست داشت و عبداللَّه بن جعفر پشت سر آن حضرت در حركت بود.