دورى نما تا خدا درهاى رحمتش را به روى تو بگشايد و پاداش فرمانبردارى‌اش را به تو ارزانى دارد و آنچه را به حاجتمندان مى‌دهى با خوشرويى بده و اگر حاجتشان را هم برآورده نمى‌كنى، با مهربانى از آنان عذرخواهى كن. «١» حكومت وسيله است، نه هدف‌ اميرمؤمنان عليه السلام حكومت را به عنوان يك هدف نمى‌ديد، بلكه آن را وسيله و ابزارى براى احياى حق و جلوگيرى از باطل مى‌دانست. از اين رو، هنگامى كه «ابن‌عباس» در محلى نزديك بصره به نام «ذى‌قار» بر آن حضرت وارد شد و امام مشغول وصله كردن كفش كهنه‌اش بود، فرمود:
به خدا سوگند اين كفش كهنه براى من از حكومت بر شما محبوب‌تر است، مگر اين‌كه به وسيله آن حقى را پابرجا يا از باطلى جلوگيرى كنم. «٢» همچنين آن حضرت هدف خود را از پذيرش حكومت بعد از «عثمان» تأمين عدالت اجتماعى دانسته و فرمود:
سوگند به خدايى كه دانه را شكافت و انسان‌ها را آفريد، اگر آن جمعيت (براى بيعت با من) حاضر نمى‌شدند و با يارى ايشان حجّت بر من تمام نشده بود، و اگر نبود پيمانى كه خداوند متعال از دانشمندان گرفته كه بر شكمبارگى ظالم و گرسنگى مظلوم راضى نشوند، هرآينه مهار شتر خلافت را روى كوهانش انداخته و آخرش‌