جلوهاى از حكومت علوى - رحمتی، رضا؛ بینش، عبدالحسین - الصفحة ١٢٤
جمله «اميرمؤمنان» و «عبداللَّه بن خباب»، صحابى رسول خدا، به دست اين گروه افراطى به شهادت رسيدند.
آنان هنگام جنگ، اموال مخالفان خود را به آتش مىكشيدند و چهارپايان را نابود مىكردند. و زنان و كودكان را مىكشتند و معتقد بودند اين عمل آنان گناه نيست. «١» بعضى از گروههاى خوارج، هرگاه كسى ادعا مىكرد كه من با شما موافقم، براى آزمايش، اسيرى از مخالفان خود را به او مىدادند و امر مىكردند سر اسير را از بدنش جدا كند. اگر چنين مىكرد او را مىپذيرفتند وگرنه وى را منافق و مشرك قلمداد كرده، به قتل مىرساندند. «٢» گروه ديگرى از آنان معتقد بودند خانه و كاشانه مخالفان آنان، جايگاه كفر است و غارت و تخريب آنها جايز مىباشد.
خوارج به مسلمانانى كه عقايد آنان را نمىپذيرفتند، به چشم كفار جاهلى نگاه مىكردند و معتقد بودند مسلمانان يا بايد عقايد آنان را بپذيرند يا كشته شوند، در حالى كه نسبت به پيروان اديان ديگر چندان سختگير نبودند و احترام يهود و نصارا را حفظ مىكردند و مىگفتند:
پيمان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم را با يهود و نصارا «٣» بايد حفظ كرد. «٤»