٤- امنيت‌ در يك حكومت ايده آل و آرمانى امنيت، شرط توسعه و لازمه پرداختن به معنويت است. در حديث مى‌خوانيم:
حَتَّى تَمْشِى الْمَرْأَةُ بَيْنَ الْعِراقِ الىَ الشَّامِ لَا تَضَعُ قَدَمَيْها الَّا عَلَى النَّباتِ وَ عَلى‌ رَأْسِها زينَتِها لا يَهْيجُها سَبُعٌ و لا تَخافُهُ. «١» [راهها امن شود] چندان كه زن از عراق تا شام برود و پاى خود را جز بروى گياه نگذارد، جواهراتش را بر سرش بگذارد، هيچ درنده‌اى او را نترساند و او نيز از هيچ درنده‌اى نترسد.
٥- رضايت‌ حكومت جهانى اسلام، «يَرْضى‌ بَخَلافَتِهِ السَّماواتُ وَ الْارْضُ» است، يعنى آسمان و زمين، از آن اظهار رضايت و خشنودى مى‌كنند و حكومتى است كه «يُحِبُّهُ اهْلُ السَّماواتِ وَ الْارْضِ» سماواتيان آن را دوست دارند، حكومتى كه نتيجه و بركات آن براى همه فرج و گشايش است. «٢»