غرب شناسى(2) سطح(2) - نصر آبادی، محمد باقر - الصفحة ٤٤
بنابراين، صهيونيسم به جنبشى گفته مىشود كه خواهان مهاجرت و بازگشت يهوديان به سرزمين فلسطين و تشكيل دولت يهود است. صهيونيسم، همانند شووينيسم «١» يا ناسيوناليسم افراطى است كه با خوار شمردن ملتها و نژادهاى ديگر و با غلو در برتر پنداشتن يهود، در پى نيل به قدرت سياسى برتر است. اين جنبش در نيمه اول قرن سيزده شمسى/ نيمه دوم قرن نوزده ميلادى در اروپا پا به عرصه حيات گذاشت، ولى واژه صهيونيسم را نخستين بار «تئودور هرتصل» به كار گرفت و سپس «ناحوم ساكولو» «٢» مورخ صهيونيست- در كتاب «تاريخ صهيونيسم» از آن سخن گفت. «٣» صهيونيسم تنها داراى ابعاد و معانى سياسى (صهيونيسم سياسى) نيست، بلكه ابعاد و معانى ديگرى همچون صهيونيسم كارگرى، فرهنگى، دموكراتيك، راديكال و توسعه طلب را نيز در بر مىگيرد. مشهورترين تقسيم بندى صهيونيسم، تقسيم آن به دو بخش سياسى و فرهنگى (دينى) است. صهيونيسم سياسى، خواهان بازگشت يهوديان به فلسطين است كه با تدوين كتاب «دولت يهود» به دست هرتصل در ١٢٦٣ ه. ش/ ١٨٩٤ م زاده شد. امّا صهيونيسم فرهنگى، مخالف مهاجرت يهوديان در قرن چهاردهم شمسى/ بيستم ميلادى به فلسطين است، زيرا در انتظار انسان رهايى بخش (ماشياخ) در آخر زمان نشسته تا يهوديان و تمام آدميان را به سرزمين ابراهيم (ع) و موسى (ع) يا سرزمين نجات بازگرداند. «٤» صهيونيسم به عبارتى ديگر به دينى و غير دينى تقسيم مىشود. صهيونيسم دينى، انديشهاى است كه اعتقاد دارد بازگشت به سرزمين موعود، در زمانى كه پروردگار مشخص