جريان شناسى(2) سطح(1) - قنبری، آیت - الصفحة ٧٤

آلت دست بيگانگانند و به خيانت خويش ادامه مى‌دهند.
غير از گروه مرتدّين و گروه رجوى، گروهى نيز به رهبرى لطف الله ميثمى در سازمان فعال بودند. ميثمى از اعضاى مرتبط با جبهه ملّى و نهضت آزادى، با افكار التقاطى در سال ١٣٤٨ به سازمان پيوست. هنگام اعدام بنيان‌گذاران سازمان، او در زندان بود. پس از آزادى در سال ١٣٥٢ به فعاليت خود ادامه داد. در سال ١٣٥٣ (شب ٢٨ مرداد) هنگام ساختن بمب دستى، دو چشم و يك دستش را از دست داد. او سپس به دليل اختلافات فكرى با گروه رجوى در سال ١٣٥٥ از سازمان انشعاب كرد و گروه «نهضت مجاهدين خلق» را به وجود آورد. پس از پيروزى انقلاب نيز چند بار به زندان افتاد و هم‌اكنون نيز مشغول فعاليتهاى مطبوعاتى است.
ياد كردنى است كه در اوايل فعاليت سازمان، برخى روحانيان چون مى‌ديدند كه گروهى از جوانان مسلمان در مقابل كمونيستها به مبارزه مسلحانه با رژيم شاه همت گمارده‌اند، به آنان كمك‌هاى مالى مى‌كردند. از اين روحانيان بودند: آيت‌اللَّه طالقانى، هاشمى رفسنجانى، دعايى و ...؛ اما پس از اينكه ماهيت التقاطى و ماركسيستى اعضاى سازمان آشكار گشت، به جز آيت اللَّه طالقانى كه به منظور تأثير گذارى بر آنان تقريباً تا اواخر در ارتباط با سازمان بود، از آن دورى جستند و كمكهاى مادى و معنوى خود را قطع كردند. نكته قابل توجه اين است كه سازمان براى اخذ تأييديه از امام خمينى (ره) تراب حق شناس و حسين روحانى «١»، از اعضاى خود را به نجف فرستاد. آنها طى چند جلسه عقايد سازمان را براى امام (ره) باز گفتند؛ اما امام خمينى (ره) نه ايدئولوژى سازمان را تأييد كرد ونه راهبرد جنگ مسلحانه و نه اصل سازمان را پسنديد. «٢» جدايى از روحانيت و بى اعتقادى به تقليد از مراجع عظام، مطالعه كتب ضلال‌