جريان شناسى(2) سطح(1) - قنبری، آیت - الصفحة ٧٠
انجمنهاى مذكور در طول نهضت اسلامى ايران فعال بودند و در راهپيماييها و تظاهرات مردمى شركت گسترده داشتند. گفتنى است كه به دليل ضعف اطلاعات اسلامى و ارتباط كم رنگ با روحانيت اصيل، از يك سو و قرار گرفتن در فضاى تبليغات ماركسيستى و ليبرال در دانشگاهها از سوى ديگر، برخى از اعضاى اين انجمنهاى اسلامى به انحرافات فكرى در افتادند و به عضويت برخى از سازمانهاى مسلحانه مانند چريكهاى فدايى خلق و مجاهدين خلق درآمدند و پس از پيروزى انقلاب در مقابل نظام جمهورى اسلامى ايستادند.
سازمان مجاهدين خلق ايران اين سازمان، كه به «منافقين» مشهور است، در سال ١٣٤٤ ش. به دست برخى از اعضاى جوان نهضت آزادى تأسيس شد. بنيانگذاران آن محمد حنيف نژاد، سعيد محسن و حسن نيك بين (معروف به عبدى) بودند و سپس على اصغر بديع زادگان، على باكرى، على مشكينى فام، ناصر صادق، على ميهندوست، حسين روحانى و ديگران به آن پيوستند.
اوضاع سخت كشور پس از كودتاى ٢٨ مرداد و تشديد نظام دست نشاندگى در ايران و به ويژه سركوب خونين نهضت ١٥ خرداد ١٣٤٢، جوانان نهضت آزادى را، كه از مشى مسالمتآميز و مبارزه پارلمانى نهضت آزادى ناراضى بودند، به سوى مبارزه قهرآميز و مسلحانه سوق مىداد.
آنان به اين نتيجه رسيدند كه مبارزات گذشته به دليل فقدان سازماندهى و تشكيلات مستحكم، نداشتن راهبرد و مكتب يا ايدئولوژى متناسب با نيازهاى روز و رهبران و مبارزان حرفهاى با شكست مواجه شدهاند. «١» آنان بر اين اساس تدوين ايدئولوژى، پى ريزى سازمان و تشكيلات، تعيين راهبرد و آموزش اعضاى خود را محور كار قراردادند. تدوين ايدئولوژى مبارزه