جريان شناسى(2) سطح(1) - قنبری، آیت - الصفحة ٦١
شتاب انقلاب اسلامى بخشى از اين جريان به روحانيت انقلابى پيوست.
نبايد فرو گذاشت كه هر يك از جريانهاى چهارگانه علاوه بر قم و تهران در استانهاى مختلف كشور نيز هواداران و نمايندگانى داشتند و لازم است از فعاليتهاى ضد رژيم مراجعى نظير آيت اللَّه محمد هادى ميلانى در مشهد و بهاء الدين محلاتى در شيراز ياد كرد. «١» فعاليتهاى فرهنگى روحانيت در فاصله سالهاى ١٣٤١ تا ١٣٥٧ فعاليتهاى فرهنگى روحانيت در فاصله سالهاى ١٣٤١ تا ١٣٥٧، يعنى آغاز نهضت تا پيروزى انقلاب اسلامى، بيشتر صبغه سياسى داشت. البته دارالتبليغ اسلامى و انجمن حجتيه را در اين ميان بايد استثناء كرد. محورهاى مهم اين فعالتيها كه نقش بنيادى سياسى خود را بعدها آشكار كرد، به قرار زير بود:
١- عنوان كردن اجتهاد براى ارائه احكام خدا از منابع اصيل اسلامى، در پاسخگويى به نيازهاى مردم مسلمان؛ ٢- تبيين اصول عقايد اسلامى و پاسخگويى به شبهات معاندان و مخالفان؛ ٣- تلاش براى ارائه اصول اخلاقى اسلام، اهتمام به تزكيه و تهذيب نفس خود و جامعه و تربيت انسانهاى متخلق به اخلاق الهى؛ ٤- تبيين تاريخ اسلام و بهرهگيرى از آن براى پيشبرد مبارزه عليه استبداد و استعمار؛ ٥- روشن نمودن حقايق نورانى قرآن از گذر علم تفسير؛ ٦- تبليغ علوم اسلامى در سراسر كشور و حتى خارج از ايران؛ ٧- امر به معروف و نهى از منكر تا سر حد پذيرش زندان و شكنجه؛ ٨- تدريس علوم اسلامى و تربيت طلاب جوان و دانشمند.
براى اين فعاليتها، روحانيان علاوه بر بهرهگيرى از حوزههاى علميه، مساجد، تكايا و بقاع متبركه، مؤسسات جديدى نيز بنيان نهادند. آنان همچنين مدارس جديدى از