اللّٰهُمَّ اِنّى عَبْدُكَ وَالْبَلَدَ بَلَدُكَ وَالبَيتُ بیتكَ جِئتُ أطْلُبُ رَحمَتَكَ وَأؤُمُّ طَاعَتَكَ مُتَّبِعاً لِاَمرِكَ رَاضِياً بِقَدَرِكَ أَسْأَلُكَ مَسأَلَةَ الْمُضْطَرِّ اِليكَ الْمُطِيعِ لامْرِكَ الْمُشْفِقِ مِنْ عَذابِكَ اَلْخائِفِ لِعُقُوبَتِكَ أنْ تُبَلِّغَنِي عَفْوك وَ تُجِيرَنى مِنَ النَّارِ بِرَحْمَتِك».

پس به نزد حجرالأسود بيايد و استلام و بوسه نمايد، و اگر بوسيدن ممکن نشد دست به حجر ماليده و دست خود را ببوسد، و اگر آن هم ممکن نشد مقابل حجر ايستاده و تکبير بگويد و بعد آنچه در طواف عمره به جا آورده بود به جا آورد.

بيتوته به مِنى

مسأله ٧٢٦: واجب است بر حاجی که شب يازدهم ذی‌الحَجّه و شب دوازدهم را در مِنى بيتوته کند، و مى‌تواند از سر شب تا بعد از نيمه شب يا قبل از نيمه شب تا طلوع فجر در آن جا بماند و اولى براى کسى که نصف اول شب را آن جا مانده و بيرون رفته اين است که پيش از طلوع فجر