«سَجَدَ لَكَ وَجهي تَعَبُّداً وَرِقّاً لا إِلٰهَ إِلّٰا أَنْتَ حَقّاً حَقّاً الأوَّلُ قَبْلَ کُلِّ شَىْ‌ءٍ وَٱلْآخِرُ بَعْدَ کُلِّ شَىْ‌ءٍ وَهٰا أنَا ذا بَيْنَ يَدَيْكَ نَاصِيَتي بِيَدِكَ فَاغْفِر لي إنَّهُ لا يَغْفِرُ الذَّنْبَ الْعَظيمَ غَيرُكَ فَاغْفِرْ لي فَإنِّى مُقِرٌّ بِذُنُوبي عَلىٰ نَفسي وَلا يَدْفَعُ الذَّنْبَ الْعَظيمَ غَيْرُكَ».

و بعد از سجده، روى مبارک آن حضرت از گريه چنين بود که گويا در آب فرو رفته باشد.

سعى و بعض احکام آن

مسأله ٥٠١: واجب است بعد از به‌ جا آوردن نماز طواف، سعى کند بين صفا و مروه، که دو کوه‌ معروف‌اند.

مسأله ٥٠٢: مراد از «سعي» آن است که از کوه صفا برود به مروه و از مروه برگردد به صفا.

مسأله ٥٠٣: واجب است سعى بين صفا و مروه هفت مرتبه باشد که به هر مرتبه شوط گويند؛ به اين معنا که از صفا به مروه رفتن يک شوط است و از مروه به صفا برگشتن نيز يک شوط است.