احكام اموات - گلپايگانى، سيد محمد رضا - الصفحة ١٠١ - نبش قبر

ج- بلى از مواردى كه نبش قبر، جائز است موردى است كه اثبات حقّى موقوف به رؤيت جسد ميّت باشد.

س- شخصى وصيّت كرده كه بعد ازمرگش او را در زادگاهش بخاك سپارند ولى بعد از فوتش در همان سال او را در شهرى كه محل كار وى بود (در غربت) به امانت دفن نمودند، كسان متوفى اصرار دارند كه بنابر وصيت وى او را در محل خود دفن نمايند آيا نبش قبر او براى اين جهت جايز است يا خير؟

ج- در صورتيكه ميت به نحو شرعى دفن شده و در مورد وصيت از مشاهد مشرفه نيست نقل آن از بلد دفن شده به جاى ديگر جايز نيست و اللّه العالم.

س- پدرم قريب هشت سال قبل برحمت ايزدى پيوست و مادرم سه سال قبل و ما فرزندان قصد داريم چنانچه شارع مقدس اسلام اجازه فرمايد، جسد والدين خود را نبش كرده و در جوار مرقد مطهر حضرت معصومه (ع) در قم دفن نمائيم. استدعا داريم دستور فرمائيد چه بايد بكنيم؟

ج- در فرض سئوال اگر نقل جنازه موجب هتك او نباشد از جهت بوى بد يا متفرقه شدن اجزاء بدن ميّت، نبش قبر و نقل آن براى دفن در مشاهد مشرفه و اماكن متبركه مشهد مقدّس و يا قم مانعى ندارد چه متوفى وصيّت كرده باشد چه نكرده باشد. و اللّه العالم.

س- قبرستانهائيكه بيش از ١٥٠ سال، ٢٠٠ سال، ٢٥٠ سال كمتر و بيشتر از دفن اموات مى‌گذرد و از اينكه آيا زمين مزار وقف است يا نه اطلاعى در دست نيست با اين وجود اهالى با كمبود زمين مواجه هستند و محل نيز احتياج به پاساژ و صندوق قرض الحسنه هست آيا اجازه ميفرمائيد قبور را تخريب كنند البته صحبت از ١٥٠ سال به بالا است يا مجاز نيستند