ترجمه مكارم الاخلاق حسن بن فضل طبرسى - ميرباقري، سيد ابراهيم - الصفحة ٤٣٤ - فصل هفتم(در عقيقه و متعلقات آن)

از امام صادق ٧: عقيقه بر هر پولدارى لازم است، و فقير هر گاه توانست عقيقه كند، و اگر نتوانست بر او لازم نيست، و اگر براى فرزند عقيقه نكرد تا وقتى كه براى او قربانى نمايد همان كافيست، و هر مولودى در گرو عقيقه ميباشد.

و در باره عقيقه فرمود: قوچى عقيقه كند، و اگر نيافت؛ هر چه براى قربانى كافيست در عقيقه نيز كافى است، و گر نه بره‌اى عقيقه نمايد.

و از آن حضرت ٧ در باره عقيقه سؤال شد، فرمود: گوسفند، يا گاو، يا شتر باشد و بعد از عقيقه كودك اسم‌گذارى شود، و روز هفتم سر او تراشيده شود، و بوزن موهايش زر و سيم صدقه دهند، و اگر پسر است حيوان نر و اگر دختر است ماده عقيقه شود.

ابو طالب در روز هفتم ولادت پيغمبر ٦، عقيقه‌اى كرد، و خاندان خود را دعوت نمود، گفتند: اين مهمانى براى چيست؟ فرمود: عقيقه براى احمد ٦: پرسيدند چرا نامش را احمد نهاده‌اى؟ گفت چون اهل زمين و آسمان او را حمد و ثنا مى‌گويند.

از امام صادق ٧: ربع عقيقه بايد بقابله داده شود و اگر قابله نبود، بمادر