الگوى شايستگى و فرزانگى
(١)
متن پيام تسليت مقام معظم رهبرى حضرت آيت الله خامنه اى
١ ص
(٢)
مقدمه
٢ ص
(٣)
1 - خواستگاه خانوادگى و پناهگاه طلبگى
٣ ص
(٤)
2 - اراده پولادين براى شناخت دين و آئين
٥ ص
(٥)
3 - همگام با امام همراه با مردم
٦ ص
(٦)
4 - فرزانگى و نويسندگى
٧ ص
(٧)
5 - ويژگيهاى و ديدگاهها
٩ ص
(٨)
1 - 5 - اخلاص -
٩ ص
(٩)
2 - 5 - تقوا از نگاه آقا -
١٠ ص
(١٠)
3 - 5 - ولايت فقيه -
١٠ ص
(١١)
4 - 5 - سختگيرى فقط براى خود -
١١ ص
(١٢)
الف عبادت ج
١١ ص
(١٣)
ب راديو و تلويزيون ج
١٢ ص
(١٤)
6 - ج رياضت
١٢ ص
(١٥)
7 - سفارش به طلاب جوان
١٣ ص
(١٦)
8 - جمع اضداد
١٤ ص
(١٧)
9 - روش تربيتى
١٦ ص
(١٨)
10 - بى توقعى از همگان
١٦ ص
(١٩)
11 - عفو و گذشت
١٧ ص
(٢٠)
12 - مثبت گرائى و پرهيز از منفى گرائى
١٧ ص
(٢١)
13 - حضور در جبهه هاى نور
١٧ ص
(٢٢)
14 - درخشش اخلاق؛ مانع جلوه علمى
١٨ ص
(٢٣)
15 - فعاليتهاى اجتماعى
١٨ ص
(٢٤)
1 - آيت الله احمدى در مسجد عبداللهى واقع در سه راه بازار قم نماز جماعت اقامه مىفرمودند
٢٤ ص
(٢٥)
2 - تأسيس جامعه ناصحين
٢٤ ص
(٢٦)
3 - صندوق ذخيره علوى
٢٥ ص
(٢٧)
4 - مؤسسه خيريه الزهراء
٢٥ ص
(٢٨)
16 - شهادت در بستر
٢٦ ص
(٢٩)
وصيتنامه حضرت آيتالله احمدى ميانجى
٢٨ ص

الگوى شايستگى و فرزانگى - احمدى ميانجى، على - الصفحة ٣ - ١ - خواستگاه خانوادگى و پناهگاه طلبگى

در اين نوشتار به اختصار به پاسخ اين پرسش ها مى پردازيم:

١- خواستگاه خانوادگى و پناهگاه طلبگى‌

حضرت آية الله احمدى در ياداشتهاى خويش اينچنين مى نويسد:

" حقير على احمدى ميانجى در تاريخ چهارم ماه محرم الحرام ١٣٤٥ قمرى (برابر ١٣٠٥ هجرى شمسى) در قريه پورسخلو كه در چهار فرسخى ميانه است؛ متولد شده ام.

مادرم از فرزندان حضرت رسول ٦ و مرحوم پدرم طبق نوشته خودش كه در آخرجلد دوم شرح لمعه آمده است در سال ١٣٣٥ شرح لمعه مى‌خوانده است.

و در سال ١٣٣٦ هجرى قمرى كه قحطى بزرگ اتفاق افتاد و پدرش حضرت حجت السلام و المسلمين شيخ احمد مرحوم شده و پدرم ترك تحصيل نموده و مشغول تبليغ و خدمت در محل شده است.

پدرم خود زارع بود و كشاورزى داشت.

خود در باغها در آبيارى كردن و حفر چشمه ها و درخت كارى و وقت خرمن در كوبيدن گندم كار مى كرد و هر سال زكات و خمس مى داد.

در ايام ماه رمضان و محرم منبر مى‌رفت و در طول سال به كارهاى شرعى مردم، تبليغ احكام و رفع منازعات و اصلاح بين الناس مى پرداخت.

به حضرت امام حسين ٧ علاقه خاصى داشت، گاهى تنها براى خودش روضه مى خواند و گريه مى كرد، حتى در صحرا و در باغ هنگام كار كردن و در مجالس مختلف كه براى مردم صحبت مى‌نمود؛ در آخر روضه مى خواند.

من در ايشان حرص بر دنيا و حسد نسبت به همنوع نديدم، بلكه برعكس خدمت به‌