ب: وقار و تواضع ج معمولًا علم براى انسان غرور و وقارخاصى مى‌آورد اما آيت الله احمدى با اينكه‌به مدارج عاليه علمى‌رسيده بود؛ ولى تواضع خويش را هرگز از دست نداد. آنان كه اين مرد بزرگ را مى‌شناختند از تواضع و فروتنى ايشان متعجب بودند. هرگز در زندگى ادعايى نداشت با اينكه ديگران ايشان را فقيهى بزرگ و محققى متتبع مى‌دانستند ولى خودشان‌نه نتها ادعايى نداشتند بلكه از تعريف و تمجيد ديگران لذت نمى‌بردند و شرمنده مى‌شدند.

ج: فقه و پژوهشهاى تاريخى و حديثى و منبرى و اهل تبليغ:

ايشان فقيهى پارسا بودند كه سالها در فقه تحقيق و تدريس نموده و با توجه به انس زياد ايشان با حديث اهل بيت عصمت و طهارت توان استنباط سهل و آسان بدون پيچيدگى و اغلاق را بدست آوردند. تحقيق در فقه هرگز مانع تحقيقات تاريخى و تتبعات حديثى نشد. حتى با آن موقعيت علمى منبر مى‌رفتند، اسلام ناب محمدى را تبليغ مى‌كردند، با تمام وجود تشيع و مكتب اهل بيت ٧ را ترويج مى‌نمودند و روضه مى‌خواندند! د: ساده زيستى و سهم امام ٧ ج ايشان در زندگى روز مره به ساده زيستى بدون تشريفات زائد اعتقاد داشتند، مقيد بودند در مسكن و خوراك و پوشاك در حد معمول و متفارف مردم زندگى نمايند و از سهم امام ٧ براى سفرهاى تفريحى و زيارت خانه خدا و عتبات عاليات استفاده نمى‌نمودند و هر وقت پول غير سهم امام مانند حق التأليف كتاب بدستشان مى‌رسيد اقدام به سفر زيارتى مى‌كردند، با اينكه مردم با اعتمادى كه به‌