آيت الله احمدى عمر گرانقدر خويش را صرف خود سازى كرده و هرگز ارزشها را حتى در شوخى و مزاح به بازى نگرفت. ايشان تقدم تهذيب بر تعليم را نه فقط در گفتار كه در رفتار نيز بسيار رعايت مى‌كردند. و اين روش باعث شده بود كه هم «مدرس حوزه» بودند و هم «معلم اخلاق» در اينجا به برخى ويژگيها و ديدگاههاى ايشان به اختصار اشاره مى‌شود:

١- ٥- اخلاص-

عطر اخلاص از تمامى حركات و سكنات ايشان براى همگان، قابل استشمام بود.

در همه كارها خدا را در نظر مى‌گرفت و از هوس صرف نظر مى‌كرد. اسلام ناب محمدى را بصورت يك مجمومه و منظومه معتقد و مقيد بود. رعايت مسائل شرعى بهترين نشانه اخلاص ايشان بود. و از ريا كارى و تظاهر هم در زمينه هاى علمى و هم در مكارم اخلاقى شديداً پرهيز مى‌كرد و با شيطان درون و برون در ستيز بوددر سايه همين اخلاص است كه زحمات ايشان در نوشتن كتاب مكاتيب الرسول مورد قبول حضرت رسول اكرم ٦ واقع ميشود. داماد بزرگوار ايشان جناب حجت الااسلام والمسلمين آقاى جمالى نقل مى‌كند: حدود يكسال و نيم قبل از رحلت حاج آقا در خدمت ايشان بودم و براى اداى نماز ظهر از منزل به طرف مسجد شش مترى حركت كرديم. اواسط كوچه خيام (شهيد عسگريان) حاج آقا يك لحظه توقف فرمودند و در حاليكه تبسم بر لب داشتند فرمودند: مطلبى به شما مى‌گويم به كسى نگو. خواب ديدم رسول خدا يك دستمال بمن دادند و از من تشكر كردند خودم اين خواب را تعبير كرده ام: بنظرم تشكر براى نوشتن مكاتيب است و دستمال نشانه‌