هولوكاست؛ دروغ مقدس غرب (به ضميمه مصاحبه با پرفسور فوريسون) - محمدى، عليرضا - الصفحة ٤٦
مىفرستادند تا از كمكهاى ويژهاى برخوردار شوند. مارشالكو توضيح مىدهد كه چگونه زير نظر يهوديان در پايان سال ١٩٤٥ ميلادى، اردوگاهى چون «داخو» مورد تخريب و بازسازى هدف دار قرار گرفت.
او مىنويسد: «قبل از هر چيز منظره زيباى سرسبز و بستان گونه اردوگاه بايد به كلى تخريب مىشد؛ چون براى سينماروهاى امريكايى پذيرش اين امر كه يهوديان را در دل باغ و بستان و بسترى از گل و گياه شكنجه مىكردند، كار مشكلى بود، به ويژه وقتى آنها را به سينماها كشانده بودند تا صحنههاى مخوف و ترسناك اردوگاهها را نشانشان دهند. از اين رو به كارگران جديد اردوگاه دستور دادند مثلا يك گودال خون كه لوله اى از آن به خارج مىرفت بسازند تا طورى به نظر آيد كه از اين گودال، خون يهوديان از طريق لوله تخليه مىشده است. محوطه استحمام زندانىها، اتاق رخت كنى آنها و محوطههاى ورودى، تماما بايد بازسازىمىشدند تا به صورتى درآيند كه به كوره آدم سوزىاى كه يهوديان ادعا مىكردند، شبيه باشند.»[١]
٤. از ديدگاه گيبسون اگر انسان كمى رياضى و حوصله داشته باشد مىفهمد كه اساساً كشتن شش ميليون نفر در چنين زمانى عملى نبوده است. اگر كسى بخواهد از شر جسد يك آدم رها شود آن را مىسوزاند ولى براى سوختن بدن انسان حداقل يك ليتر بنزين و ٢٠ دقيقه وقت لازم بوده است. حالا تصور كنيد سوزاندن شش ميليون نفر چه زمان و چه مقدار بنزين لازم داشته است.
نازىها يهودىهاى زيادى را كشتند اما هرگز وقت كشتن شش ميليون نفر را نداشتند. آنها حتى اين مقدار بنزين و يا سوخت ديگر در اختيار نداشتند. به نظر وى عدهاى براى برپا كردن يك
[١] - فتح جهان با دروغى به نام« كوره يهودى سوزى»، سايت علمى يهود