مرحوم آقاى واعظ زاده خوانسارى از علما و بزرگان عرفان و اهل منبر و با امام خيلى مأنوس بود. يك روز به من فرمود: آقاى برهانى بيا امروز به زيارت حاج آقا روح اللّه برويم.

به محضر امام رفتيم؛ با توجّه به سوابق رفاقتى كه اين دو با هم داشتند امام به او فرمودند: آقاى واعظ زاده: ما به خاطر رفاقت با شما هميشه بهره‌اى از هم مى‌برديم چه از مباحث علمى و چه اشعار ادبى.

بعد از آن كه امام اين جمله را گفتند، مرحوم واعظ زاده شروع كرد به خواندن اين رباعى:

گيرد همه كس كمند و من گيسويت‌		جويد همه كس هلال و من ابرويت‌
در دايره دوازده برج تمام‌		يك ماه مبارك است آن هم رويت‌

امام هم فى البداهه اين رباعى را در پاسخ او فرمودند:

گشود چشم نگارم ز خواب ناز از هم‌		نظر كنيد در فتنه گشت باز از هم‌
تو در نماز جماعت نرو كه مى‌ترسم‌		كُشى امام و بپاشى صف نماز از هم!

بعد مرحوم واعظ زاده شعر معروف مولوى را خواند كه:

بشنو از نى چون حكايت مى‌كند		از جدايى‌ها شكايت مى‌كند

امّا در پاسخ فرمودند:

نشنو از نى كآن نواى بينواست‌		بشنو از دل كآن حريم كبرياست‌
نى بسوزد تل خاكستر شود		دل بسوزد خانه دلبر شود[١]

من از اين‌جا تكان نمى‌خورم‌

در ايام جنگ مواقع خيلى حساس و خطرناكى پيش مى‌آمد. گاهى اطراف بيت حضرت امام هم مورد حملات موشكى قرار مى‌گرفت و در تمام اين احوال ايشان‌

[١] - حجّت الاسلام برهانى: برداشت‌هايى از سيره امام خمينى قدس سره، ج ٢، ص ١٧٨