در يكى از سخنرانيهايى كه به عنوان موعظه در نجف داشتند، به آقايان سفارش مى‌كردند: شما اين زيارت رجبيه را بخوانيد، چون در زيارت رجبيه مقامهايى را براى اولياى خدا ذكر كرده است كه «لا فَرْقَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهّم الَّا انَّهُمْ عِبادُكَ‌»؛[٢] يعنى هيچ فرقى بين تو (خدايا) و بين اينها نيست غير از اين كه اينها بنده تو هستند.

امام روى اين مسأله تأكيد داشتند و مى‌فرمودند: فقط همين عبد بودن اينها است كه باعث تفاوت بين اينها و خداست. والّا تمام آن نيروهاى الهى در دست اينها نيز هست. بعد ايشان مى‌فرمودند:

اين زيارت را بخوانيد تا اگر چيزى از مقامهاى اولياى خدا برايتان نقل كردند، احتمالش را بدهيد و تكذيب نكنيد. حال اگر كسى بخواهد بداند كه آن مرحله كمالى كه از امتيازات و ويژگى‌هاى حضرت امام بود، چگونه است، بايد از صحبت‌هاى خود ايشان دريابد.[٣]

از بالا سر نمى‌رفتند

در جريان تشرف امام به حرم حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام هيچ‌گاه ديده نشد از بالاى سر حضرت امير عليه السلام بگذرند، چه رسد به اين‌كه توقف كنند.

[١] - حجّت‌الاسلام ايروانى: پابه پاى آفتاب، ج ٢، ص ٢٨٢

[٢] - مفاتيح الجنان، دعاهاى هر روز ماه رجب، دعايى كه با اين عبارت شروع مى‌شود؛« اللَّهُمَ انّى‌اسْئَلُكَ بِمَعانىِ جَميعِ ما يَدْعُوكَ ...»

[٣] - آيت‌اللّه مؤمن: پابه پاى آفتاب، ج ٤، ص ٢٢٢- ٢٢١