وضعيّت اين تقيّه هم روشن است و بيشتر تقيّه ها از اين قبيل هستند. پس روشن شد كه تقيّه هميشه جايز نيست و هميشه هم واجب نيست بلكه در برخى از زمانها حرام هم بوده است،

امام خمينى (رحمه الله) در مورد «تقيّه حرام» مى فرمايد:

«از جمله آن (تقيّه در مورد) برخى از محرّمات و واجباتى است كه در نظر شرع و متشرعين نهايت اهمّيّت را دارا هستند؛ مثل ويرانى كعبه و مشاهد (زيارتگاه هاى) مقدّس ... رد كردن اسلام و قرآن، تفسير كردن آن چنان كه مذهب را فاسد مى نمايد و با كفر تطبيق مى دهد ... از همين قبيل (محرّمات) است، زمانى كه تقيّه كننده از نظر مردم، داراى جايگاه و منزلتى است؛ به شكلى كه ارتكاب وى نسبت به برخى از محرّمات- از روى تقيّه- يا ترك كردن بعضى از واجبات، از موجبات وهن و هتك حرمت مذهب شمرده مى شود ... از همه اينها مهمتر آن جايى است كه اصلى از اصول اسلام، يا مذهب و يا يكى از ضروريّات دين، در معرض از بين رفتن و نابودى و تغيير است. (در اين صورت) تقيّه جايز نيست؛ مثل اين كه منحرفان سركش بخواهند احكام ارث، طلاق و ... را تغيير دهند»[١].

[١] - رسائل: ١٧٨- ١٧٧.