«تقيّه گاهى اين است كه خطرى حوزه اسلام را تهديد مى كند، به شكلى كه خوف از هم گسستگى وحدت مسلمانان در ميان باشد و ترس از اين باشد كه بر حوزه اسلام- به خاطر پراكندگى شان و يا امور ديگر- ضررى وارد شود، و مراد از تقيّه مدارايى اين است كه در آن، هم صدا شدن همه مسلمانان، مهم است و وحدت بين آنها هم با ايجاد دوستى بين مخالفان و جلب ارادت آنان، بدون هيچ گونه ترسى (انجام پذير) است»[١].

از امام صادق (ع) روايت شده كه به هشام بن حكم فرمود:

«در ميان قبيله ها يشان نماز بخوانيد، بيمارانشان را عيادت كنيد (در تشييع) جنازه شان حاضر باشيد .... به خدا (سوگند)! او به چيزى دوست داشتنى تر از خباء عبادت نشده است. گفتم: خباء چيست؟ فرمود: تقيّه»[٢].

٤- تقيّه در فتوا

«تقيّه در فتوا» اين است كه فقيه بر خلاف آنچه به نظر خودش صحيح است، فتوا دهد. اين كار او بر حسب حالات مختلف، صور گوناگونى به خود مى گيرد؛ گاهى حرام، گاهى جايز و گاهى واجب مى شود.

[١] - رسائل: ١٧٤.

[٢] - وسائل الشيعه، كتاب الامر بالمعروف و النهى عن المنكر، باب ٢٦، ح ٢.