نسبت به عنصر اوّل (جهل گذشته) بايد گفت كه: اين عنصر با توحيد سازگار نيست وهيچ مسلمانى نسبت جهل به خداى سبحان را نمى پذيرد و نيازى به بيان آيات وروايات در اين مورد نيست.

نسبت به عنصر دوّم نيز گفتنى است كه: اگر «عوض شدن» لازمه ذاتى وجود جهل گذشته وعارض شدن علم فعلى باشد، در اين صورت هم، با توحيد سازگارى ندارد و همان گونه كه جهل با توحيد ناسازگاراست، هر عوض شدن وتغيير ناشى از جهل نيز با توحيد ناسازگار مى باشد. واگر عوض شدن، لازمه ذاتى جهل گذشته وعارض شدن علم فعلى وبر گرفته از آن جهل نباشد وتنها از عوامل ديگرى گرفته شده باشد، در اين صورت با توحيد ناسازگار نخواهد بود.

پس عوض گشتن رأى ونظر، از لوازم ذاتى آشكار شدن علم و از بين رفتن «جهل» است وبنابر اين فرض، همان گونه كه نسبت دادن «جهل» به خداى تعالى ممكن نيست، نسبت دادن «عوض شدن رأى ونظر» به خداى سبحان نيز ممكن نمى باشد.

اصولًا نسبت دادن خود مفهوم رأى ونظر به خداى سبحان، ممكن نيست تا چه رسد به عوض شدن وتغيير آن؛ چرا كه اين مفهوم وابسته‌