معناى معقول بداء وآنچه اعتقاد به آن واجب است، آن چيزى است كه در آيات قرآن كريم؛ مثل: يمْحُو اللّهُ مَا يشَاء وَيثْبِتُ وَعِندَهُ أُمُّ الْكِتَابِ‌ وجود دارد. تجلّى اين محو و اثبات، آن جاست كه خداوند در ظاهر چيزى را به خاطر مصلحت، بر زبان پيامبر يا وليّش جارى مى كند وسپس آن را محو مى نمايد. در اين صورت، اين امر جديد، غير از آن چيزى است كه در مرحله اوّل ظهور پيدا كرده بود، با توجّه به اين كه خدا قبلًا آن را مى دانسته است.

بداء شبيه نسخ شدن احكام اديان گذشته به وسيله دين پيامبر ما حضرت محمّد (ص) است ويا شبيه به نسخ شدن برخى از احكام شريعت پيامبر (ص) به وسيله احكامى است كه بعد از آن حكم اوّلى آمده است.[٢]

[١] ١- عقائد اماميه، محمد رضا مظفّر: ٤٥، چاپ نجف اشرف، چاپ دوّم.

[٢] - عقائد اماميّه: ٤٦.