از اين گفتار روشن مى شود كه سفارشهاى فراوان ائمّه (عليهم السلام) بر بداء، به خاطر اين است كه هر انديشه اى كه قدرت خدا وخواست او را در حد ومرز خاصّى محدود مى سازد، باطل نموده وثابت بكند كه قدرت الهى از هر جهت، حقيقتى مطلق است، حتّى از جهت تقديرى كه خود خداى تعالى آن را در عالم تكوين، خلقت، تدبير و ربوبيت مقدّر مى فرمايد. تقدير الهى نسبت به اين مقدّرات، او را در مقابل آن بى اراده وبى اختيار نمى كند.

همچنين آنان در ضمن بيان تقدير الهى- كه لوح محفوظ و تغيير ناپذير در باره آن وجود دارد-، بداء را مطرح كرده اند و بدين گونه بر اراده واختيار انسان و لوح محو و اثبات كه خداى سبحان آن را ازآغاز به تبع اعمال دنيوى‌انسان مقدّر فرموده- تاكيد نموده اند.

گويا اعتقاد به بدا براى تكميل نمودن اعتقاد به «قضا وقدر» است تا زياده گويى وافراط را از عقيده قضا وقدر بر طرف سازد و به معناى اين نباشد كه اختيارات را از خداى سبحان وانسان برگيرد. بايد عقيده به قضا وقدر را به وسيله بداء تكميل نمود. بداء تأكيدى‌

[١] - بحار الانوار: ٤/ ١٣٠- ١٢٩ چاپ تهران.