بدان رسيدم و اگر چيزى در اين مورد از ايشان نمى رسيد، آن را صحيح نمى دانستم؛ همان گونه كه اگر ايشان نگفته بودند كه خدا غضبناك مى شود، خشنود مى گردد، دوست مى دارد وتعجّب مى كند، هرگز آن را براى خداى سبحان جايز نمى دانستم، ولى از زمانى كه آن را از ايشان شنيدم طبق يك سرى معانى- كه عقل از درك آنها ابا ندارد- به آن رسيدم. بين من و همه مسلمانان در اين مورد اختلافى نيست وكسى كه با آنها اختلاف دارد، تنها در لفظ اختلاف دارد؛ نه غير آن ودليل خود را در مورد اطلاق آن با چيزى توضيح دادم، كه كلام در برابر آن، كم وكوتاه است. آنچه بيان شد تمام مذهب اماميه است وهر كس كه از نظر مذهبى از آن فاصله بگيرد، تنها آنچه را كه در اسم آن وجود دارد، منكر شده است، نه معناى آن را»[١].

امام صادق (ع) در تفسير آيه شريفه‌: يمْحُو اللّهُ مَا يشَاء وَيثْبِتُ وَعِندَهُ أُمُّ الْكِتَابِ‌ فرموده است:

«هرآنچه خدا آن را بخواهد، قبل از آن كه آن را انجام دهد در (خزانه) علمش وجود دارد، هيچ چيزى براى او آشكار نمى شود؛ مگر آن كه در (خزانه) علمش بوده است. براى خدا چيزى از روى جهل، آشكار نمى شود»[٢].

[١] - اوائل المقالات: ٩٣- ٩٢.

[٢] - بحار الأنوار: ٤/ ١١١ ح ٦٣.