٤- از حكيم و ابن جريح وافرادى غير از آن دو نقل شده است كه گفتند: «على (رض) فرمود: اگر عمر متعه را ممنوع نمى كرد، جز (افراد) بدبخت (كسى) زنا نمى كرد)).[١]

٥- از ابن عمر در مورد متعه زنان سؤال شد، او گفت:

آن حلال است. سؤال كننده از اهل شام بود، به او گفت: پدرت آن را ممنوع كرد. ابن عمر گفت: ( (اگر پدرم آن را ممنوع كرده باشد ورسول خدا (ص) آن را انجام داده باشد، آيا ما سنّت (پيامبر (ص)) را رها كنيم.

واز قول پدرم تبعيت كنيم؟!)).[٢]

٦- از عمران بن حصين نقل شده است كه گفت:

«آيه متعه در كتاب خدا نازل شد، بعد از آن، آيه اى نازل نشد كه آن را نسخ نمايد. رسول خدا (ص) ما را بدان فرمان داد، ما در زمان آن حضرت، متعه كرديم [ايشان‌] رحلت فرمود وما را از آن نهى نفرمود. سپس مردى طبق نظر خودش هر چه خواست، فت)).[٣]

٧- وبالآخره ابن جريح- علاوه بر آنچه افرادى غير از او روايت نموده‌اند- هجده حديث در مورد حلال بودن ( (متعه)) روايت كرده است‌[٤].

[١] - تفسير طبرى: ٥/ ٩؛ تفسير فخر رازى: ١٠/ ٥٠؛ الدر المنثور: ٢/ ١٤٠.

[٢] - الصراط المستقيم: ٣/ ٢٦٩؛ دلائل الصدق: ٣/ ٩٧.

[٣] - صحيح بخارى: ٢/ ١٦٨ و ٢/ ٣٣؛ صحيح مسلم: ٤/ ٤٨؛ سنن نسائى: ٥/ ١٥٥؛ مسند احمد: ٤/ ٤٢٦ با سند صحيح.

[٤] - نيل الأوطار: ج ٦، ص ٢٧١ وفتح البارى: ج ٩، ص ١٥٠ ..