از اين بالاتر، جمعى از بزرگان صحابه مثل امام على (ع)، عبدالله بن عباس، جابر بن عبدالله انصارى، عبدالله بن عمر وعبدالله بن مسعود در مقابل تحريم متعه ايستادگى كردند.

در قرن اوّل و دوّم هجرى، برخى از علماى اهل سنّت، در مورد متعه فتوا داده وبدان عمل كرده اند كه از آن جمله عبد الملك بن جريح (متوفّاى سال ١٤٩ ه-. ق.) است.

ابن حزم در المحلّى مى گويد:

«جمعى از گذشتگان از صحابه بعد از رسول خدا (ص)، بر حلال بودن متعه ثابت قدم ماندند كه از آن جمله: اسما دختر ابى بكر، جابر بن عبدالله انصارى، ابن مسعود، ابن عبّاس، معاوية بن ابى سفيان، عمرو بن حريث، ابو سعيد خدرى، سلمه و معبد پسران اميه بن خلف مى باشند. جابر بن عبدالله انصارى حلال بودن آن را در زمان رسول خدا (ص) و زمان ابو بكر وعمر تا اواخر خلافت عمر ... از همه صحابه روايت كرده است.

از تابعين نيز طاووس، عطاء، سعيد بن جبير وساير فقهاى مكّه [بر اين نظر] مى باشند»[٢].

[١] - صحيح بخارى: ٦/ ٣٤٨/ باب ٢٣٣.

[٢] - المحلّى: ٩/ ٥٢٠- ٥١٢ ..