[روز] راحت بوديم. عمر در پاسخ او گفت: رسول خدا (ص) آن را در زمان ضرورت، حلال كرد، سپس مردم به گشايش (زندگى) روى آوردند، بعد از آن، نه كسى از مسلمانان را مى شناسم كه به آن عمل كرده باشد ونه بدان بر گشته باشد. الآن اگر كسى بخواهد، مى تواند با يك مشت ازدواج كند و پس از سه روز (وبه وسيله طلاقى) جدا شود ومن درست گفته ام»[١].

در اين گفتگو خليفه دوّم، بار ديگر تأكيد مى كند كه اين موضعگيرى در مورد متعه، موضعگيرى شخصى او است و اين نظريه را خود او انتخاب كرده است وهيج سخنى از پيامبر اكرم (ص) در آن نيست.

اجتهادى كه عمر در اين بحث، در مورد تحريم متعه بيان داشته كامل نيست وبطلان آن روشن است. او ادّعا مى كند كه رسول خدا (ص) در زمان ضرورت، آن را حلال نمود، حال مى پرسيم: اگر متعه هنگام ضرورت مباح است، پس چرا آن را مطلقا حرام و ممنوع اعلام كرد و بجا آورنده آن را تهديد به كيفر وعقاب نمود وآن را به «ضرورت» مقيد نكرد؟ با اين كه رسول خدا (ص) آن را در سفرهاى خود مباح كرد و «سفر»، يك چيز است و «ضرورت» چيزى ديگر؟!

[١] - تاريخ طبرى: ٥/ ٣٢ ..