در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٤ - رأى و ادله اماميه

حنفى ها وجود دارد و واضح است كه اين تزاحم، در فقه حنفى كه قايل به وجوب سجده تلاوت در اثناى نماز است، خلاصه نمى شود بلكه فقه ساير مذاهب جمهور را هم در بر مى گيرد كه قايل به جواز سجده تلاوت در اثناى نماز شده‌اند؛ زيرا اين قول بدان معناست كه شريعت، از سجده تلاوت نهى كرده است به اين اعتبار كه اضافه كردن چيزى به اصل نماز است و در همان وقت، اجازه داده است كه سجده تلاوت در اثناى نماز به جاى آورده شود؟! اين تناقض‌گويى، كاشف از خللى است كه در ديدگاه فقهى وجود دارد كه منجر به استنباط چنين نتيجه‌اى و نسبت دادن آن به شريعت مى‌شود، در حالى كه لُب شريعت به تعبير امام (ع) چيزى ديگر است؛ چنان كه زراره از امام باقر (ع) يا امام‌صادق (ع) روايت كرده است:

«لا تقرأ في المكتوبةِ بشي‌ء مِنَ العزائم فَإنَّ السجودَ زيادةٌ في المكتوبة».

[١]

«در نمازى كه مكتوب و مقرّر شده است، چيزى از سوره‌هاى عزائم را قرائت نكنيد؛ زيرا سجده به منزله اضافه كردن چيزى به نماز مكتوب است».

[١] - وسائل الشيعه: ٤/ ٧٧٩، باب ٤٠ از ابواب قرائت در نماز، ح ١.