در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٢ - رأى و ادله اماميه

از اين رو، شافعى گفته است: «اگر نمازگزار، سوره‌هاى عزائم را قرائت كند و نيّتش اين باشد كه سجده تلاوت را به جاى آورد، نمازش باطل است».[١] و اين به قول اماميّه بسيار نزديك است.

سيّدكاظم يزدى در عروةالوثقى مى نويسد:

«قرائت يكى از سوره‌هاى عزائم در نماز، جايز نيست و اگر عمداً شروع به قرائت آن نموده است، نمازش باطل و بايد آن را دوباره شروع كند».[٢]

البتّه بين دو قول، از دو جهت تفاوت وجود دارد:

يكى اين‌كه: شافعيّه به بطلان نماز كسى حكم مى كنند كه سوره‌هاى عزائم را به نيّت به جاى آوردن سجده تلاوت، قرائت كند، در حالى كه در نظر فقهاى اماميّه كسى كه عمداً؛ يعنى بدون فراموشى، يا جهل و بلكه با علم و توجّه نسبت به حكم، سوره‌هاى عزائم را در نماز قرائت كند، نمازش باطل است، اگر چه نيّت سجده تلاوت را نداشته باشد.

فرق دوّم اين است كه: شافعيّه مى گويند: «اگر كسى سجده تلاوت را انجام نداد، اشكالى در نماز او ايجاد نمى شود و چيزى بر عهده او

[١] - همان: ١/ ٦٠٢.

[٢]. العروة الوثقى: ج ١، ص ٦٤٤ فصل ٢٤ فى القراءة.