سيره استاد الفقهاء و المجتهدين ميرزا جواد تبريزى - تبريزى، جعفر - الصفحة ١٨ - مقدمه
اديان و مقبول درگاه سبحان است. «إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ»[١] خداوند خود حافظ اين مكتب و نجاتبخش بشر است، چنانچه فرمود: «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ»[٢] اما اين صيانت از شريعت نه به آن سان است كه يد قاهره اللَّه جل جلاله از عالم ملك و ملكوت بر كور دلانى كه مصداق: «خَتَمَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ عَلى سَمْعِهِمْ وَ عَلى أَبْصارِهِمْ»[٣] هستند، تجلّى يافته و آنان را چون كوه موسى متلاشى سازد كه در آن صورت كسى را ياراى صبر در مقابل هيئت كبريايى او نيست، چنانچه فرمود:
«انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكانَهُ»[٤] اما از آنجا كه اين خاكدان مسحور قانون طبيعت است و خداوند خلاف قانون عمل نمىكند، بر همين اساس نفخهاى از حكمت و درايت را در روح و روان پاك طينتانى دميده كه عهدهدار محافظت از آخرين دين و قاموس حيات جاودانى باشند.
در اين مقطع از زمان و مكان كه خاكستر حقد و كين در دل خاسران «مَنْ يَتَّخِذِ الشَّيْطانَ وَلِيًّا»[٥] بار ديگر چون آباء گمراهشان شعلهور گشته و هر دم با دشنهى شبهات واهى بر پيكر مذهب بر حق شيعه جراحتى وارد مىسازند و عوام از عاشقان اهل بيت عليهم السلام را در بنبست ترديد
[١]. سورهى آل عمران، آيهى ١٩.
[٢]. سورهى حجر، آيهى ٩.
[٣]. سورهى بقره، آيهى ٧.
[٤]. سورهى اعراف، آيهى ١٤١.
[٥]. سورهى نساء، آيهى ١٢٠.