سيره استاد الفقهاء و المجتهدين ميرزا جواد تبريزى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٢٧٦ - مرحوم ميرزا قدس سره و قضاء حوايج

آنان مى‌گفتند: ما هيچ گاه بزرگوارى آقا را فراموش نمى‌كنيم. او پدرى مهربان و دلسوز بود، خدا رحمتش كند كه در آن گرماى ظهر با پاى پياده و به صورتى آمده بودند تا كسى از مطلب مطلع نشود و اين سر باقى بماند؛ ايشان با آن لبخند مليحانه مشكل لا ينحلى كه سال‌ها آن خانواده را رنج مى‌داد، با يك حركت حساب شده و معنوى حل كرده و در حقيقت با بر آوردن حاجت مؤمنى، اجابت صد هزار حاجت خويش را در روزى كه‌ «يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ»[١] تضمين نمود، چرا كه حضرت امام جعفر صادق عليه السلام خطاب به مفضل فرمود: «... ومن قضى لاخيه المؤمن حاجة، قضى اللَّه له يوم القيامة مائة الف حاجة، من ذلك اوله الجنة له، ومن ذلك ان يدخل له قرابته و ...»[٢] خوش به سعادت آنان كه مأوا و منزلشان در جوار خوبان عالم است و همنشين مقربان پروردگار ذى الجلال مى‌باشند.

[١]. سوره‌ى عبس، آيه‌ى ٣٤.

[٢]. مصادقة الاخوان، ص ٥٢، ح ٢.