وظيفه علماى دينى ما
(١)
پيشگفتار
١ ص
(٢)
1- برنامه درسى
١٣ ص
(٣)
2- سيستم ادارى مدارس
٢٠ ص
(٤)
3- شوراى إفتاء
٢٣ ص
(٥)
4- مراكز تحقيقات
٢٦ ص
(٦)
5- انجمن هاى اخوت اسلامى
٢٨ ص
(٧)
6- محل خدمت اهل علم
٢٩ ص
(٨)
7- منابع مالى مدارس و شوراى تحقيقى و افتاء
٣١ ص
(٩)
8- شركت علما در امور عام المنفعه
٣٥ ص
(١٠)
9- اجتناب از اتهام و بدنامى ها
٣٨ ص
(١١)
10- لزوم عدالت اهل علم
٤٢ ص
(١٢)
11- رقابت با همكاران
٤٤ ص
(١٣)
12- قول بغير علم
٤٦ ص
(١٤)
13- ضبط نفس از مال
٥٠ ص
(١٥)
14- قاضى هاى ما
٥٢ ص
(١٦)
15- امر به معروف و نهى از منكر
٥٤ ص
(١٧)
16- تدوير كانفرانس ها
٥٨ ص
(١٨)
روابط اجتماعى در اسلام
٦١ ص
(١٩)
1- برادرى اسلامى
٦٥ ص
(٢٠)
2- حقوق مؤمنين و مسلمين بر همديگر
٦٧ ص
(٢١)
3- رحم نمودن و عطوفت با يكديگر
٧٠ ص
(٢٢)
4- ديدار برادران
٧١ ص
(٢٣)
5- مصافحه و دست به هم دادن
٧٢ ص
(٢٤)
6- معانقه و دست بگردن يكديگر نمودن
٧٣ ص
(٢٥)
7- خوشنود نمودن مؤمنان
٧٤ ص
(٢٦)
8- روا كردن حاجت مؤمن
٧٥ ص
(٢٧)
9- كوشش در راه حاجت مؤمن
٧٦ ص
(٢٨)
10- گشودن گرفتارى مؤمن
٧٧ ص
(٢٩)
11- طعام دادن به مؤمن
٧٨ ص
(٣٠)
12- پوشانيدن مؤمن
٧٩ ص
(٣١)
13- مهربانى به مؤمن و گرامى داشتن او
٧٩ ص
(٣٢)
14- نصيحت و خيرخواهى مؤمن
٨٠ ص
(٣٣)
15- اصلاح بين مردم
٨٠ ص
(٣٤)
16- احياى مؤمن
٨١ ص
(٣٥)
اخلاق اجتماعى
٨٢ ص
(٣٦)
17- خلق نيكو
٨٢ ص
(٣٧)
18- خوش رويى با مردم و غيره
٨٣ ص
(٣٨)
19- عفو از مردم
٨٣ ص
(٣٩)
20- فرو بردن خشم
٨٤ ص
(٤٠)
22- انصاف و عدل
٨٦ ص
(٤١)
23- صله رحم يا پيوند با خويشان
٨٧ ص
(٤٢)
24- احسان و احترام والدين
٨٩ ص
(٤٣)
25- احترام به پيران
٨٩ ص
(٤٤)
26- درباره عموم مسلمان ها
٩٠ ص
(٤٥)
تكميل
٩٠ ص
(٤٦)
27- دو مطلب مهم
٩٢ ص

وظيفه علماى دينى ما - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٣ - ٦- معانقه و دست بگردن يكديگر نمودن

را نگهدارد اجرش بيشتر است از آن كه رها مى‌كند، و آگاه باش كه گناهان از آن‌ها بريزد تا آن‌جا كه گناهى باقى نماند.

٣- مصافحه مؤمن افضل از مصافحه ملائكه است.

٦- معانقه و دست بگردن يكديگر نمودن:

١- هر مؤمنى كه براى زيارت برادرش بيرون رود و حق او را بشناسد، در برابر هر گامى كه بردارد، خدا يك حسنه به او دهد و يك گناه از او بزدايد و يك درجه او را بالا برد، و چون در خانه‌اش را بكوبد، درهاى آسمان برايش گشوده شود، و چون ملاقات به مصافحه و معانقه كند، خدا به آن‌ها روى آورد، سپس به وجود آن‌ها بر فرشتگان ببالد و فرمايد: دو بنده‌ام را بنگريد كه براى من يكديگر را ملاقات كردند و دوستى نمودند، بر من حق است كه پس از اين موقف (ايستگاه) ايشان را به آتش عذاب نكنم، و چون برگردد به شماره نفس كشيدن و گام‌ها و كلماتش، فرشته‌ها او را بدرقه كنند و تا فرداى آن شب (يا تا سال آينده آن شب) او را از بلاء دنيا و آسيب‌ها آخرت نگهدارند، و اگر در آن ميان بميرد از حساب بر كنار باشد، و اگر مؤمن زيارت شده هم حق زيارت كننده را چون او بشناسد مانند پاداش او برايش باشد.