به مناسب ايام وفات فاطمه زهرا (س) مناسب افتاد كه چند حديث از «صحاح ستّه» درباره آنحضرت بيان گردد تا مردم به مقام فاطمه زهرا (س) دختر پيامبربزرگوار اسلام (صلّى الله عليه وآله و سلّم) متوجه شوند.

قال الله تبارك و تعالى فى كتابه: (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً،) جمعى از دانشمندان از اين آيه «عصمت» اهل بيت را استفاده كرده اند. به اين دليل كه طبق برداشت آنان «اراده تكوينى» خداوند بر «اذهاب رجس از اهل بيت» قرار گرفته است. اراده تكوينى خدا قابل تخلف نيست: (إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ) اراده تكوينى همين است كه وقتى گفت «كُن»؛ «فَيكون» وقتى مى گويد: «باش»؛ «مى باشد» تخلّف مراد از اراده تكوينى خداوند تخلف «معلول» از «علت تامّه» است كه از نظر عقلى و فلسفى و كلامى ناممكن است.

اينجا اراده، «اراده تشريعى» نيست. اراده تشريعى اين است كه به افعال مكلّفين تعلّق بگيرد؛ مثلًا خداوند اراده كرده كه ما از او اطاعت كنيم و نماز بخوانيم. اينجا به فعل‌