در روايت قبل پيغمبر مى فرمايد: «مَن أَغضَبَها اأغضَبَنى»؛ هركس كه فاطمه را به غضب بياورد، مرا به غضب آورده، غضب فاطمه غضب من است اما در اين حديث كه مسلم در صحيح خود نقل مى كنددر جزء ٨، صفحه ٣: مسئله اذيت و رنجانيدن است، مى فرمايد هركس فاطمه را اذيت كند مرا اذيت كرده. اذيت پيغمبر به استناد آيه قرآن بالخصوص حرام است و موجب عذاب مى شود و اذيت فاطمه از «دو جهت» حرام مى شود: اول؛ خودش مؤمن است. دوم: ايذاى فاطمه ايذاى پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم است.

اين خيلى مقام والاييست كه يك زن به جايى برسد كه غضب او غضب پيامبر باشد و اذيت او اذيت رسول خدا، پس شكى نيست كه او «معصومه» است. چون غير معصوم به خاطر غرايز حيوانى خود هم غضب مى كند. خيلى اوقات است كه مؤمنى غضب مى كند اما براى طرف مقابل هيچ اشكال شرعى ندارد كه اين شخص را به غضب آورده، چون گرفتار غرايز خود است. اما فاطمه‌