توضيح مسايل جنگى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٨ - مساله ١٥٣

(دوم) آنانيكه شناخته شده‌اند و نمى‌توانند در وطن خود باقى بمانند و گرنه زندانى و يا مقتول ميشوند و بخدمت عسكرى و غيره برده ميشوند وظيفه اينان رفتن بيك منطقه ديگر از كشور براى ادامه مبارزه است و اگر قدرت اينكار را ندارند ميتوانند بخارج افغانستان رفته مشغول مبارزه شوند.

(سوم) كسانيكه توانائى مبارزه را در داخل كشور دارند ولى وجودشان در خارج از كشور، نافع‌تر ميباشد، براى اين دسته لازمست از كشور خارج شوند.

(چهارم) آنانيكه قدرت مبارزه را مانند پيران و كودكان و بسيارى از زنان و جمعى از جوانان ندارند اگر خطرى براى دين و ناموس خود احساس نمى‌كنند و وظايف شرعى خود را ميتوانند انجام دهند جايز است داخل كشور بمانند و اگر به وظايف دينى نمى‌توانند عمل كنند و يا دين خود و يا دين اولاد خود را در خطر مى‌بينند و يا ناموس‌شان در خطر است واجب است بالغين‌[١]. در فرض توانائى مهاجرت‌

[١] - ولو بنابر احتياط در بعضى از فروض آن.