تحقق اتحاد امت اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٧ - جواب نامه

حكومت را در بعد سياسى وادار كرده‌اند كه بر اتباع مذاهب اسلامى ديگر، فشار و سختى آورند و مخالفين سياسى و فقهى خود را متهم به مخالفين دينى نمايند و نام مسلمانان را در جهان بد سازند و نفاق داخلى را به وجود آورند و همين كار علت آمدن استعمار در سرزمين هاى اسلامى شد و كفار بر مسلمانان مسلط گرديدند و استعمار جديد امروز در بعد علمى و فرهنگى و اقتصادى بر ما دوباره چيره شده و چند كشور در اختيار آنان قرار گرفته و فعلا در صدد تسلط بر كشورهاى ديگر اسلامى مى‌باشند.

براى دفع و رفع اين خطر جز وحدت دينى، فرهنگى و سياسى مسلمانان، راه ديگرى وجود ندارد كه سستى در آن جايز نيست؛ زيرا خداوند مى‌فرمايد: «وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا» و حضرت پيامبر (ص) فرموده:

«يد اللّه مع الجماعة و من شذ، شد فى النار»

و اگر تقريب بين پيروان مذاهب اسلامى صورت نگيرد، كار مسلمانان به نزاع و اختلاف و شقاق، حرام و منهى عنه منجر مى شود. قرآن در نهى از نزاع صراحت دارد: «وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِيحُكُمْ».

و در جواب سوال سوم، من همانند شما يقين كامل دارم به اينكه عنوان كردن مسايل اختلافى متعلق به فروع فقهى، بين پيروان مذاهب اسلامى خصوصا بين مذاهب اهل سنت و جماعت و مذاهب‌