محمّدحسین صاحب فصول، ملاهادی سبزواری صاحب منظومه می توان نام برد. بسیاری از علما آراءِ وی در حاشیه را دقیق و عمیق دانسته و از وی تجلیل کرده اند. چنانکه میرزا محمّدحسن شیرازی از وی به احترام یاد می کند و در درس خصوصی وی حاضر می شود.[١] وی با کمال فقر و قناعت زندگی می نمود و از مال دنیا غیر از خانه ی محقّر از خشت و گل و کتابخانه ی مختصر هیچ نداشت.

ماده تاریخ وفات وی را نیز ضیاء اصفهانی چنین سرود: «راهنمای امم کرد به جنّت مقام».[٢]

٣ - ملّا محمّدصالح مازندرانی: نسب او به فاضل سراب می رسد. متوفّی ١٢٨٥ ق. از علمای بزرگ و فقهای برجسته. داماد استاد خود سیّد صدرالدین عاملی و صاحب «کواشف الحجب» در اصول فقه و آثار دیگر می باشد.[٣] میرزا آقاجان پرتو در وفات او سرود:

حیف از مقتدای دین صالح

که یگانه بُد از صلاح و سرشت

گفت پرتو برای تاریخش

«صالحین را مقام باد بهشت»

٤ - میرزا ابوالحسن سلطان الاطباءِ: فرزند میرزا محمّد ملک الاطباء متوفّی ١٢٦٩ ق. او از بزرگترین اطباء روزگار خویش بود. سنگ مزارش به خط ثلث، نوشته زین العابدین اشرف الکتاب(خوشنویس برجسته عصر ناصری مدفون در تکیه خوانساری) می باشد. ماده تاریخ فوت وی توسط شاعر مشهور مسکین اصفهانی سروده شده است.

٥ - آقا سیّد زین العابدین خوانساری: عالم، فاضل، زاهد و متّقی؛ متوفّی ١٢٧٥ ق. وی سرسلسله ی خاندان علمی روضاتی در اصفهان و پدر بزرگوار آقا میرزا محمّدباقر چهارسوقی صاحب «روضات الجنات» می باشد. روی سنگ قبرش نسب او تا امام موسی کاظم علیه السلام نگاشته شده است. به نوشته علّامه گزی به تجربه رسیده بود که نذر ایشان زود اثر می بخشیدو دردعایی که می نوشته اثر تامی بوده است.[٤] از آثارش الف) شرح معالم الاصول ب) شرح زبدهالاصول ج) شرح خلاصهالحساب را می توان نام برد. وی شعر نیز می سرود. از اشعار اوست:

[١] ١٧٦. حسینی، سیّد جلال: (مقاله شیخ محمّدتقی رازی)، مجله ی آیینه پژوهش، سال یازدهم، شماره سوم، ص ٧٦ .
[٢] ١٧٧. همایی: تاریخ اصفهان، صص ١٠٨ - ١٠٢ .
[٣] ١٧٨. معلم حبیب آبادی: مکارم الآثار، ج ٧، ص ٢٦٦٤ .
[٤] ١٧٩. گزی: تذکرهالقبور، ص ٤٦.