فرزند شیخ مفید، متوفّی ١٣٨٢ ق. عالم و فقیه کامل و حکیم بزرگوار و مدرّس فلسفه و حکمت که در زهد، عبادت و تقوی کم نظیر بود. عمری را به قناعت نفس گذرانده و در عین گمنامی

زندگی می کرد. مدّت چهل سال در مدرسه ی صدر به تدریس حکمت، فقه، اصول پرداخت. در اواخر تدریس حکمت در اصفهان به وی منحصر بود. در دوران معاصر میراث مکتب فلسفی ملاصدرا در اصفهان به وجود دو استاد علامه یکی آیت اللّه حاج آقا رحیم ارباب و دیگری حاج شیخ محمود مفید روشن و منوّر بود. مخصوصاً مرحوم مفید این کانون حکمت را رونقی بسزا داد.[١]

دانشمندی خوش بیان و خوش محضر و عابدی دائم الذکر بود. زندگی اش با فقر و تهدیستی همراه بود. به طلاب می فرمود: «هیچ طلبه ای به اندازه من در وقت تحصیل گرسنگی نکشید. از شدّت گرسنگی مثل بید بر خود می لرزیدم.» همچنین می گفت: «طلبه اگر نامش در دفتر امام زمان علیه السلام ثبت شود هم دنیا دارد و هم آخرت. طلبه نباید از مشکلات هراسی به دل راه دهد. باید با مشکلات دست و پنجه نرم کند تا به جایی برسد».[٢] وی از نوادگان علّامه آقا محمّد بیدآبادی به شمار می آید. در تاریخ فوت ایشان سروده اند:

برنا پی رحلتش به شمسی می گفت

لقمان زمان و عهد خود بود مفید[٣]

٧ - شیخ علی مفید: فرزند شیخ مفید، متوفّی ١٣٤٥ ق. عالم فاضل جلیل و جامع علوم معقول و منقول.

٨ - سیّد احمد یزدی: متوفّی ١٣١٣ ق. از فضلا و عرفای عصر قاجار.[٤]

٩ - حاج عبدالقادر عاشق آبادی: متوفّی ١١٨١ ق. از عرفای عصر صفویه می باشد که با احداث خیابان سعادت آباد قبر وی به خیابان افتاد. بدین سبب استخوان های او را به داخل تکیه انتقال داده و در قسمت شرقی دفن نمودند.

١٠ - آقا محمّدرضا اصفهانی: فرزند علینقی اصفهانی، متوفّی ١٢٧٩ ق. از دانشمندان اصفهان.

١١ - آقا محمّد بن شیخ زین الدین خوانساری: متوفی ١٢٠٢ ق. از علما و فقهای اوایل عهد

[١] ١٦٤. کتابی: ص ٤٣٢.
[٢] ١٦٥. کرباسی زاده، علی: نگاهی به احوال و آثار حکیم مدرس اصفهانی، ص ٥٦ .
[٣] ١٦٦. مهدوی: دانشمندان و بزرگان اصفهان، ص ٤٩٥ و ٤٩٦ .
[٤] ١٦٧. ریحان یزدی، سیّد علیرضا: آیینه دانشوران، ص ١٠٧ .